Wat de scan zoekt
Een vaste set erkende open-source scanners, elk in een vaste versie, zodat dezelfde code altijd dezelfde uitkomst geeft. In deze stap komt geen AI aan te pas.
- Wachtwoorden, sleutels en tokens in de code, en in de geschiedenis van je standaardbranch: ook wat ooit is weggehaald
- Onderdelen met een bekende kwetsbaarheid, en pakketten die bekendstaan als kwaadaardig, uit je lockfiles
- Riskante patronen in Python, JavaScript en TypeScript, zoals SQL die uit losse tekst wordt gebouwd of invoer die in een shell-commando belandt
- Dockerfiles en de configuratie van Kubernetes, Helm en Terraform
- Runtimes en frameworks die geen beveiligingsupdates meer krijgen
Wat je terugkrijgt
Per bevinding: wat het is, waar het staat, hoe ernstig het is en wat je eraan kunt doen. Je ziet het in je werkplek in lagen: het stoplicht voor de directie, de gevolgen voor product en beheer, en voor developers het bestand en de regel.
Een gevonden geheim laten we nooit zien en sturen we nooit naar een AI-model. We raden je aan het te vervangen, ook als het alleen nog in de geschiedenis staat.
Wat de scan niet doet
De scan leest alleen. Hij voert je code niet uit, komt niet aan je servers of je database, en verandert niets in je repository. Je draaiende site aanvallen of er een pentest op doen, doen we niet: dit is een blik in de code die je bij elke nieuwe versie kunt herhalen.
Waarom bij elke nieuwe versie
Met AI komt er sneller nieuwe code bij, en dus ook sneller een nieuw onderdeel of een vergeten sleutel. Daarom hoort de scan bij elke nieuwe versie van je code, en niet bij een audit eens per jaar. Bij doorlopende controles draait hij opnieuw zodra er nieuwe code is.